Het vervelendste van de hele situatie waarin ik op dit moment zit is dat ik er geen enkele invloed op heb. Hoe graag ik het ook zou willen. Ik heb geen enkel idee hoe lang dit allemaal gaat duren. Ik hoop zo dat er snel meer duideijkheid is, en beter nog, dat het nog sneller allemaal weer helemaal goed komt. Natuurlijk zal ik er mijn weg in gaan vinden. Ik hoop dat het straks wat draaglijker gaat worden.
Op sommige dingen heb ik wel enigszins invloed. Ik probeer om mijn hoofd boven water te houden. Hard werken en manieren te zoeken naar mijn mogelijkheden om wat extra bij te verdienen. Dat ik in ieder geval kan blijven wonen waar ik woon, en weer iets op te bouwen voor de toekomst.
De toekomst… Geen idee hoe die eruit gaat zien. Geen idee hoe lang dit alles gaat duren. Dat is het frustererende, ik heb het zelf niet in de hand. Had ik dat maar… Maar ik moet accepteren dat ik het niet heb. Schijven helpt zeker, het verlicht alles wat in mijn hoofd rond dwarrelt. Alles kan altijd erger.

Ik moet het allemaal uit handen geven. Ik kan niks doen al wil ik dat nog zo graag. Het komt wel goed dat geloof ik echt. Ik weet niet hoe en ik weet niet wanneer maar ik kom hier sterker en wijzer weer uit. Ik kom hier uit. Ik zal alles doen wat ik wel kan doen en verder.. Gewoon blijven wachten. Wachten, wachten, wachten. Elke dag die voorbij gaat is weer een dag dichterbij een beter leven.

Het vervelendste van de hele situatie waarin ik op dit moment zit is dat ik er geen enkele invloed op heb. Hoe graag ik het ook zou willen. Ik heb geen enkel idee hoe lang dit allemaal gaat duren. Ik hoop zo dat er snel meer duideijkheid is, en beter nog, dat het nog sneller allemaal weer helemaal goed komt. Natuurlijk zal ik er mijn weg in gaan vinden. Ik hoop dat het straks wat draaglijker gaat worden.
Op sommige dingen heb ik wel enigszins invloed. Ik probeer om mijn hoofd boven water te houden. Hard werken en manieren te zoeken naar mijn mogelijkheden om wat extra bij te verdienen. Dat ik in ieder geval kan blijven wonen waar ik woon, en weer iets op te bouwen voor de toekomst.
De toekomst… Geen idee hoe die eruit gaat zien. Geen idee hoe lang dit alles gaat duren. Dat is het frustererende, ik heb het zelf niet in de hand. Had ik dat maar… Maar ik moet accepteren dat ik het niet heb. Schijven helpt zeker, het verlicht alles wat in mijn hoofd rond dwarrelt. Alles kan altijd erger.

Ik moet het allemaal uit handen geven. Ik kan niks doen al wil ik dat nog zo graag. Het komt wel goed dat geloof ik echt. Ik weet niet hoe en ik weet niet wanneer maar ik kom hier sterker en wijzer weer uit. Ik kom hier uit. Ik zal alles doen wat ik wel kan doen en verder.. Gewoon blijven wachten. Wachten, wachten, wachten. Elke dag die voorbij gaat is weer een dag dichterbij een beter leven.

Hoofdpijn van alle zorgen. Mijn hersens draaien overuren en ratelen maar door. Lastig soms is het om ze stil te zetten. Even teveel zorgen.
De emotionele en relationele problemen. Het is zwaar. De lichamelijke problemen. Al een jaar rugklachten hebben, volop in reintegratieproces maar met weinig vooruitgang de laatste paar maanden. Gekort worden op je salaris door het ziek zijn terwijl je financieel erg krap zit. Financiële zorgen dus. En dan nog werken in een ziekenhuis waar het natuurlijk de realiteit is dat sommige mensen het niet halen.
Dan nog eigenlijk niemand hebben die er volledig voor je is.
Het is zwaar. Sommige dingen heb ik niet in de hand en dat frustreert me nog meer. Bang ben ik voor de toekomst. Bang ben ik voor deze tijden. Wist ik nu maar in alle opzichten waar ik aan toe ben.
Natuurlijk; alles zal heus wel goed komen en er is niets wat ik niet kan overwinnen. Ik kom er ook wel doorheen. Ik vind wel een manier om hier doorheen te komen. Ik weet nu alleen nog niet hoe. Maar er komt een dag… En dan is deze ellende allemaal voorbij en zal ook ik weer even volledig gelukkig zijn.

Hoofdpijn van alle zorgen. Mijn hersens draaien overuren en ratelen maar door. Lastig soms is het om ze stil te zetten. Even teveel zorgen.
De emotionele en relationele problemen. Het is zwaar. De lichamelijke problemen. Al een jaar rugklachten hebben, volop in reintegratieproces maar met weinig vooruitgang de laatste paar maanden. Gekort worden op je salaris door het ziek zijn terwijl je financieel erg krap zit. Financiële zorgen dus. En dan nog werken in een ziekenhuis waar het natuurlijk de realiteit is dat sommige mensen het niet halen.
Dan nog eigenlijk niemand hebben die er volledig voor je is.
Het is zwaar. Sommige dingen heb ik niet in de hand en dat frustreert me nog meer. Bang ben ik voor de toekomst. Bang ben ik voor deze tijden. Wist ik nu maar in alle opzichten waar ik aan toe ben.
Natuurlijk; alles zal heus wel goed komen en er is niets wat ik niet kan overwinnen. Ik kom er ook wel doorheen. Ik vind wel een manier om hier doorheen te komen. Ik weet nu alleen nog niet hoe. Maar er komt een dag… En dan is deze ellende allemaal voorbij en zal ook ik weer even volledig gelukkig zijn.

Achteraf is altijd makkelijk praten. “Had ik maar dit, had ik maar dat, als ik.. dan was” etc. Het heeft eigenlijk totaal geen zin. Wat gebeurd is is gebeurd en het enige wat je ermee kan doen is er lering uit trekken voor de toekomst.
Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan want het is moeilijk om die gedachtes uit mijn hoofd te krijgen. Soms lukt het me goed ze weg te stoppen en soms zegt iemand iets en nemen die gevoelens en gedachten weer de overhand. Ik kan behoorlijk moe worden van mezelf.
Lang leve het schrijven want hoewel ik hier niet alles post, schrijf ik me een ongeluk. Het helpt wel om dingen enigszins een plekje te geven zodat het niet teveel blijft ronddwarrelen in mijn hoofd. Meer dan dat kan ik niet doen.
En toch is het lastig om die gedachtenstroom een halt toe te zetten. Ik moet wel want ik schiet er niets mee op, maar het volledig loslaten lukt me niet. Ook omdat ik graag de tijd zou willen terugdraaien. Zou ik met de wetenschap die ik nu heb alles anders hebben gedaan? Zal de situatie dan ook zijn zoals die nu is? Alles heeft een reden. Ook deze gevoelens. Ik zal het een plekje moeten geven, het accepteren, ervan leren en doorgaan. Ik weet nog niet precies hoe maar het gaat me lukken!

Achteraf is altijd makkelijk praten. “Had ik maar dit, had ik maar dat, als ik.. dan was” etc. Het heeft eigenlijk totaal geen zin. Wat gebeurd is is gebeurd en het enige wat je ermee kan doen is er lering uit trekken voor de toekomst.
Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan want het is moeilijk om die gedachtes uit mijn hoofd te krijgen. Soms lukt het me goed ze weg te stoppen en soms zegt iemand iets en nemen die gevoelens en gedachten weer de overhand. Ik kan behoorlijk moe worden van mezelf.
Lang leve het schrijven want hoewel ik hier niet alles post, schrijf ik me een ongeluk. Het helpt wel om dingen enigszins een plekje te geven zodat het niet teveel blijft ronddwarrelen in mijn hoofd. Meer dan dat kan ik niet doen.
En toch is het lastig om die gedachtenstroom een halt toe te zetten. Ik moet wel want ik schiet er niets mee op, maar het volledig loslaten lukt me niet. Ook omdat ik graag de tijd zou willen terugdraaien. Zou ik met de wetenschap die ik nu heb alles anders hebben gedaan? Zal de situatie dan ook zijn zoals die nu is? Alles heeft een reden. Ook deze gevoelens. Ik zal het een plekje moeten geven, het accepteren, ervan leren en doorgaan. Ik weet nog niet precies hoe maar het gaat me lukken!

Door mijn werk in de zorg kom ik nogal wat verschillende mensen tegen. Deze week ontmoette ik een hele bijzondere en sterke vrouw. Een vrouw die al ontzettend veel heeft meegemaakt en nu ook weer flink in de ellende zit. Allemaal narigheid en drama. Soms vraag ik me af waarom iemand zoveel leed moet doorstaan.
Het relativeert echter ook. Mijn situatie nu is niet leuk. Gewoon niet. Maar het kan altijd nog veel en veel erger. Heel erg veel erger. En soms is dat goed om voor ogen te houden. Hoe erg het misschien ook klinkt maar eigenlijk helpt dus de leed van een ander mij. Mijn leven staat op z’n kop maar dat is allemaal niets in vergelijking tot haar leven. Je wenst niemand zo’n leven toe. En toch moet zij het doorstaan en dat doet ze ook. Zoveel respect voor deze vrouw. Het beseft mij: ik kan dat ook.

Door mijn werk in de zorg kom ik nogal wat verschillende mensen tegen. Deze week ontmoette ik een hele bijzondere en sterke vrouw. Een vrouw die al ontzettend veel heeft meegemaakt en nu ook weer flink in de ellende zit. Allemaal narigheid en drama. Soms vraag ik me af waarom iemand zoveel leed moet doorstaan.
Het relativeert echter ook. Mijn situatie nu is niet leuk. Gewoon niet. Maar het kan altijd nog veel en veel erger. Heel erg veel erger. En soms is dat goed om voor ogen te houden. Hoe erg het misschien ook klinkt maar eigenlijk helpt dus de leed van een ander mij. Mijn leven staat op z’n kop maar dat is allemaal niets in vergelijking tot haar leven. Je wenst niemand zo’n leven toe. En toch moet zij het doorstaan en dat doet ze ook. Zoveel respect voor deze vrouw. Het beseft mij: ik kan dat ook.

De laatste tijd heb ik het zwaar. Leven staat even op zijn kop. En dat is moeilijk. Heel moeilijk. De ene dag gaat het beter dan de andere maar het blijft moeilijk. En dan ontmoet je iemand met nog meer moeilijkheden. Iemand bij wie mijn leven volledig in het niets valt. Iemand die zo ontzettend nare dingen meemaakt en meegemaakt heeft. Dat zet je wel weer even met beide benen op de grond. Alles kan altijd erger. Veel erger.

Toch blijft het knagen. Onrust in jezelf. Emoties die hoog zitten. Verdriet. Spanningen. Onzekerheden. Piekeren. Nadenken. Oplossingen zoeken. Puzzelen. En weer even huilen.

Ik ben niet gelovig opgevoed. Ik wist eigenlijk niet of er echt een God was en ik was daar ook nooit echt mee bezig. En nu? Nu kan ik alleen maar hopen dat Hij wel bestaat. Dat Hij naast me staat en me kan helpen.
Is dat raar? Is het raar dat ik elke ochtend en avond bid? Ik weet niet eens of ik het goed doe maar ik zou Zijn hulp zo goed kunnen gebruiken. Ik bid voor hem. Dat alles snel goed mag komen. Dat onze toekomst niet langer op losse schroeven staat maar er echt aan gewerkt kan worden.

Soms lijken dingen in het leven ontzettend oneerlijk. Maar heeft niet alles een reden? En moet je niet overal het positieve uithalen? Dat is wat ik moet doen en proberen. Geloven dat dit even nodig was. Dat we hier alleen maar sterker door worden. Dat alles wel weer goed komt zoals altijd alles goedgekomen is. Dus dit keer ook. Toch?

De laatste tijd heb ik het zwaar. Leven staat even op zijn kop. En dat is moeilijk. Heel moeilijk. De ene dag gaat het beter dan de andere maar het blijft moeilijk. En dan ontmoet je iemand met nog meer moeilijkheden. Iemand bij wie mijn leven volledig in het niets valt. Iemand die zo ontzettend nare dingen meemaakt en meegemaakt heeft. Dat zet je wel weer even met beide benen op de grond. Alles kan altijd erger. Veel erger.

Toch blijft het knagen. Onrust in jezelf. Emoties die hoog zitten. Verdriet. Spanningen. Onzekerheden. Piekeren. Nadenken. Oplossingen zoeken. Puzzelen. En weer even huilen.

Ik ben niet gelovig opgevoed. Ik wist eigenlijk niet of er echt een God was en ik was daar ook nooit echt mee bezig. En nu? Nu kan ik alleen maar hopen dat Hij wel bestaat. Dat Hij naast me staat en me kan helpen.
Is dat raar? Is het raar dat ik elke ochtend en avond bid? Ik weet niet eens of ik het goed doe maar ik zou Zijn hulp zo goed kunnen gebruiken. Ik bid voor hem. Dat alles snel goed mag komen. Dat onze toekomst niet langer op losse schroeven staat maar er echt aan gewerkt kan worden.

Soms lijken dingen in het leven ontzettend oneerlijk. Maar heeft niet alles een reden? En moet je niet overal het positieve uithalen? Dat is wat ik moet doen en proberen. Geloven dat dit even nodig was. Dat we hier alleen maar sterker door worden. Dat alles wel weer goed komt zoals altijd alles goedgekomen is. Dus dit keer ook. Toch?